강원도 태백, 그 이름만 들어도 왠지 모르게 묵직한 그리움이 느껴지는 곳. 한때 석탄 산업의 중심지였던 이곳은, 이제는 역사의 뒤안길로 사라져가는 탄광의 흔적을 고스란히 간직하고 있었다. 하지만 태백은 잊혀진 과거 속에만 머물러 있지 않았다. 척박한 땅에서 피어난 강인한 생명력처럼, 태백만의 독특한 음식 문화가 새롭게 꽃피어나고 있었으니, 바로 ‘물닭갈비’였다.
태백에 도착하자마자 가장 먼저 눈에 띈 것은, 겹겹이 쌓인 산맥들이 만들어내는 웅장한 풍경이었다. 해발고도가 높은 탓인지, 공기는 맑고 시원했으며, 도시의 소음과는 완전히 격리된 듯한 고요함이 감돌았다. 목적지인 물닭갈비 식당으로 향하는 길, 낡은 듯 정겨운 건물들이 옹기종기 모여 있는 모습이 마치 시간 여행을 떠나온 듯한 기분을 선사했다.
드디어 식당 앞에 도착했다. 간판에는 세월의 흔적이 묻어났지만, 어딘가 모르게 굳건하고 믿음직스러운 느낌을 주었다. 문을 열고 들어서자, 따뜻한 온기가 온몸을 감쌌다. 테이블마다 놓인 커다란 냄비와, 그 안에서 보글보글 끓고 있는 닭갈비의 매콤한 향이 코를 자극했다. 이미 많은 사람들이 식사를 즐기고 있었는데, 그들의 얼굴에는 기대감과 만족감이 가득했다. 마치 오랜 친구를 만난 듯, 편안하고 활기찬 분위기가 느껴졌다.
자리에 앉자마자, 물닭갈비 2인분을 주문했다. 잠시 후, 붉은빛 육수가 자작하게 담긴 냄비가 테이블 위에 놓였다. 냄비 안에는 큼지막한 닭고기와 양배추, 깻잎, 그리고 쫄깃한 면 사리가 푸짐하게 들어 있었다. 곁들여 나온 반찬들은 소박했지만 정갈했다. 특히, 톡 쏘는 맛이 일품이었던 무생채와, 달콤한 맛이 입안을 감싸는 단무지는 물닭갈비와 환상적인 조화를 이루었다.
드디어, 물닭갈비를 맛볼 차례. 국물을 한 숟가락 떠서 입에 넣는 순간, миииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииiииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииии이